ประเทศในอเมริกาใต้ส่วนใหญ่ได้รับเอกราชในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ด้วยแรงหนุนของอังกฤษและสหรัฐอเมริกาซึ่งประกาศหลักการมอนโร ใน ค.ศ. 1823 แต่สาธารณรัฐใหม่ต่างๆล้วนประสบปัญหาการบริหารบ้านเมืองเพราะไม่มีประสบการณ์การบริหารระดับประเทศ นายทหารที่เรียกว่า พวกกอดิลโย (caudillos) จึงสามารถยึดอำนาจการปกครองหรืออยู่เบื้องหลังคอยชี้นำรัฐบาล แม้ทำให้เกิดเสถียรภาพอยู่ชั่วขณะ แต่พลเมืองถูกลิดรอนสิทธิเสรีภาพ ระบบเผด็จการหรืออำนาจนิยมเข้าครอบคลุมในหลายประเทศ รวมทั้งบราซิลและอาร์เจนตินาซึ่งเป็นสองประเทศใหญ่ด้วย

ประเทศต่างๆถึงแม้มีรัฐธรรมนูญเป็นหลักในการปกครองซึ่งระบุว่ารัฐบาลมาจากการเลือกตั้ง แต่ประชาธิปไตยเป็นเพียงถ้อยคำบนแผ่นกระดาษ ประธานาธิบดีที่ขึ้นสู่ตำแหน่งด้วยการเลือกตั้งค่อยๆกลายเป็นผู้ใช้อำนาจเด็ดขาดในการบริหาร สามารถยับยั้งการประชุมของรัฐบาล ขัดขวางการบังคับใช้กฎหมาย หรือประกาศภาวะฉุกเฉินซึ่งเป็นการเปิดทางให้ใช้อำนาจได้อย่างถูกต้อง บางแห่งสถาบันกองทัพมีอำนาจและมีคณะผู้นำทหารหรือฮุนตา (junta) ปกครอง แต่บางแห่งคณะทหารเลือกที่จะเชิดบุคคลขึ้นเป็นประธานาธิบดีหุ่น คังนั้น หลังได้รับเอกราชแล้วมีเพียงชิลีและอุรุกวัยที่สามารถหันไปสู่ระบอบประชาธิปไตย อย่างไรก็ดี ปัญหาเศรษฐกิจของชิลีทำให้ทหารอาศัยเป็นสาเหตุก่อรัฐประหารอีกใน ค.ศ. 1973 โดย นายพล ออกุสโต ปิโนเชต์ (Augusto Pinochet) ระบอบประชาธิปไตยจึงต้องสะดุดหยุดลงอีกครั้งและยาวนานประชาชนที่ไม่เห็นด้วยกับผู้เผด็จการถูกปราบปรามอย่างรุนแรง

ปัญหาเศรษฐกิจและช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนจนทำให้ลัทธิสังคมนิยมและลัทธิคอมมิวนิสต์แพร่หลายในหมู่พลเมืองด้วย ยิ่งเมื่อนายพลฟิเดล คัสโตร (Fidel Castro) แห่งคิวบาหันไปรับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต จึงเกิดการแข่งอิทธิพลระหว่างสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตในดินแดนอเมริกาใต้ การเรียกร้องให้มีการกระจายรายได้ การตั้งกลุ่มผู้ก่อการร้ายในเขตเมืองและการรวมตัวเป็นกองโจรในเขตชนบทก่อความรุนแรงหลายแห่งจนกองทัพต้องเข้ายึดอำนาจประมาณ ค.ศ. 1980 ประเทศในทวีปอเมริกาใต้ส่วนใหญ่ปกครองโดยนายทหารระดับสูงซึ่งประกาศตนเป็นศัตรูของผู้ก่อการร้ายทั้งในเขตเมืองและชนบท แต่ในปลายทศวรรษ 1980 พลเมืองเรียกร้องให้กลับสู่ระบอบประชาธิปไตยมากขึ้น นายทหารระดับสูงถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่ง ดังเช่น นายพลปิโนเชต์แห่งชิลีใน ค.ศ. 1989 เพื่อให้ประเทศบริหารโดยรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง แต่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งก็ยังคงเผชิญกับปัญหาผู้ก่อการร้ายและปัญหาเสรษฐกิจที่รุมเร้าต่อไป

เมื่อปัญหาเสถียรภาพเป็นปัญหาที่ยืดเยื้อมานานของประเทศกลุ่มลาตินอเมริกาจึงได้มีความพยายามแก้ไข ที่สำคัญคือ การก่อตั้งองค์การรัฐอเมริกัน (Organization of American States-OAS) ใน ค.ศ. 1948 ซึ่งมีสามาชิกทั้งหมด 28 ประเทศ เพื่อร่วมมือและช่วยกันยุติปัญหาต่างๆภายในทวีป

2.พัฒนาการทางด้านเศรษฐกิจ

ดินแดนอเมริกาใต้จัดว่าเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่ธาตุและทรัพยากรธรรมชาติ พลเมืองร้อยละ 20 ของทวีปทำงานในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ บางประเทศผลิตแร่เพื่อการส่งออกอย่างจริงจัง เช่น โบลิเวียมีรายได้เข้าประเทศร้อยละ 90 จาการส่งออกดีบุก ซูรินาเมมีรายได้ร้อยละ 80 จากการขุดแร่อะลูมิเนียม ชิลีมีรายได้ครึ่งหนึ่งมาจากการส่งออกทองแดง เวเนซุเอลามีน้ำมัน ปัจจุบันต่างมีความพยายามที่จะไม่ผูกติดเศรษฐกิจกับทรัพยาการประเภทใดประเภทหนึ่ง

แต่โดยภาพรวมเศรษฐกิจของทวีปยังคงมาจากผลิตทางการเกษตรเป็นหลัก เช่น เอกวาดอร์ผลิตกล้วยหอม โคลอมเบียและบราซิลผลิตกาแฟ บางแห่งก็มีการแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร เช่น การผลิตน้ำผลไม้ เนยแข็ง เป็นต้น นอกจากนี้ อเมริกาใต้ยังส่งออกเนื้อสัตว์และขนสัตว์ เขตปัมปัส(Pampas) ทางใต้เหมาะทั้งสำหรับการปลูกฝ้าย ข้าวสาลี และเลี้ยงสัตว์ อาร์เจนตินาเป็นประเทศที่สำคัญที่ส่งออกเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์และผลิตภัณฑ์จากหนังสัตว์

การพัฒนาและการขยายตัวทางเศรษฐกิจของอเมริกาใต้เริ่มขึ้นมนเวลาใกล้เคียงกับการได้รับเอกราชกล่าวคือ ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นช่วงของการปฏิวัติอุตสาหกรรมในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ความต้องการวัตถุดิบจากอเมริกาใต้จึงอยู่ในระดับสูง แต่สาธารณรัฐแต่ละแห่งมักจะมุ่งผลิตสินค้าหลักเพียง 1-2 ประเภทเท่านั้น เช่น ชิลีผลิตทองแดง โบลิเวียผลิตดีบุก อาร์เจนตินาและอุรุกวัยส่งออกเนื้อสัตว์และข้าวสาลี่ บราซิลและโคลอมเบียผลิตกาแฟ การขยายตัวทางการค้าก่อให้เกิดชนชั้นกลางกลุ่มใหม่ซึ่งมีบทบาทในสังคมอย่างรวดเร็วประเทศต่างๆประสบปัญหาช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจน เมื่อช่องว่างกว้างมากขึ้นจึงเกิดการสนใจแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจด้วยการรับลัทธิสังคมนิยม เช่น ในชิลี โดยประธานาธิบดี ซัลวาดอร์ อัลเยนเด (Salvdor Allende) ใน ค.ศ. 1970 มีการโอนกิจการกว่า 20 แห่งเป็นของรัฐจนทำให้ผู้เสียผลประโยชน์ไม่พอใจ ในที่สุดกองทัพจึงก่อรัฐประหารยึดอำนาจ เป็นต้น ดังนั้น ปัญหาเศรษฐกิจสามารถส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพทางการเมืองอย่างรุนแรง และเป็นสิ่งที่ผู้นำรัฐบาลประเทศลาตินอเมริกาต่างตระหนักอยู่เสมอ

1. พวกอินเดียน เป็นชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกา

2. พวกที่สืบเชื้อสายจากชาวยุโรป เขตที่อยู่สำคัญคือ อาร์เจนตินา และอุรุกวัย

3. พวกที่สืบเชื้อสายจากพวกทาสที่นำเข้ามาจากทวีปแอฟริกา ได้แก่ พวกเชื้อชาติผสมระหว่างชาวอินเดียกับชาวยุโรปเรียกว่า เมสติโซ จำนวนมากอยู่ในปารากวัย เวเนซุเอลา ชิลี และเอกวาตอร์

วัฒนธรรมของลาตินอเมริกาจึงเป็นการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆขั้นต้น การเฉลิมฉลองด้วยเสียงดนตรีและการเต้นรำ การเต้นจังหวะแทงโก เป็นการเต้นรำที่โด่งดังไปทั่วโลก

ในด้านการนับถือศาสนา พลเมืองส่วนใหญ่นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกตามสเปนและโปรตุเกส ในประเทศกายอานา ซึ่งเป็นอาณานิคมของอังกฤษจนกระทั่ง ค.ศ. 1966 มีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์จำนวนไม่น้อย สำหรับประเทศซูรินาเมซึ่งเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์จนกระทั่ง ค.ศ. 1975 ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งสืบเชื้อสายมาจากชาวอินเดียทำให้มีคนจำนวนมากนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และยังมีพวกที่มีความเชื่อแบบชาวแอฟริกันดั้งเดิมอีกด้วย